می پنداشتم مرگ وداع است

می پنداشتم مرگ سکوت است

می پنداشتم مرگ سقوط است

می پنداشتم مرگ خیانت است

می پنداشتم مرگ اسارت است

می پنداشتم مرگ گریه است 

می پنداشتم مرگ بیزاری است

می پنداشتم مرگ شکست است

می پنداشتم مرگ نهایت است

اما اکنون میدانم مرگ دریچه ای است

بسوی نور و

آغازی بر یک پایان 

  

خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من...

ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت...

...گفت:

من به پشت سر نگاه نمی کنم* پشت سر دیروز است*پشت سر.خستگی امروز است*من هنوز کالم*می روم تا برسم*می روم تا دوباره پیدا شوم*

رفت*روزهاوهفته هاوسالهاست که رفته*اما باز می گردد*خودش گفت که باز می گردد... 

دیوانه دلی خفته در این خلوت خاموش...

او زاده ی غم بود ز غم های جهان گشت فراموش........

اگه از چشمات اشک میاد به ادامه ی مطلب سر بزن

گاهی آنقدر دلت می گیردکه جز گریستن راهی نداری,نه فریاد رسی که کس بی کسیت گردد,نه هم نفسی که محرم تنهاییت شود,انگار خدا هم تورا فراموش کرده است,تنها و غریب به کنجی می نشینی,هی اشک می ریزی,هی آه می کشی که"تورا من چشم در راهم شباهنگام"ازاعماق سینه ات آهی می کشی،خودت می مانی و باران اشکی که بر سینه ی دریاییت می نشیند...
در ابعاد این عصر خاموش،من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم،بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است وتنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد،و خاصیت عشق این است.

نبودی ببینی اشکام دیگه نتونستن

نریزن...

بمونن...

بسازن...

نمیرن.....